எழுத்தாளனாகிய நான்….

எப்போதும் யாரோ- உடைந்த

சிலேட்டில் கவிதை எழுதி

கண் முன் காட்டுவதைப் போல..

கை பிடித்து-கையில் பேனா பிடித்து

காதலியின் வாஞ்சையுடன்

குருவின் ஆசியுடன்

யாரோ எழுதிச் செல்வதைப் போல….

அழகான கருவை - எழுதி முடிக்குமுன்

இறந்து போன அற்ப ஆயுசு கவிஞனின்- ஆவி

என்னுள் புகுந்து எழுதுவதைப் போல- பயமாய்

ஆனால் கையெழுத்து தெளிவாய்………..

மொத்தத்தில் என்

எல்லா கவிதைகளையும் - நான் எழுதாமல்

யாருடையதாகவோ...

மாற்றான் மனைவியாய்…..

எப்போதும் அழகாய்

அடுத்த வீட்டு குழந்தையாய்

எட்டி நின்று பார்க்கத்தான் முடிகிறது….

இந்த கவிதையும் சேர்த்து….

ஆனாலும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்

நிறுத்த முடியாமல் வசியத்திற்க்கு கட்டுப்பட்டது போல…..